Son Dakika:

İletişim    Künye

KATEGORİLER

• Anasayfa
• Güncel
• Yaşam
• Eğitim
• Sağlık
• Ekonomi
• Politika
• Kültür Sanat
• Spor
• Röportaj

HABER ARA

-- Tüm Kategoriler --GüncelYaşamEğitimSağlıkEkonomiPolitikaKültür SanatSporRöportaj Gelişmiş Arama

Biri bana bu ülkeye en büyük kötülüğü kim yaptı derse, hiç çekinmeden darbeciler derim. Çünkü bütün askeri darbeler her ne hedeflediyse bilmiyorum, ama hepsi birer karşı devrime dönüştü. Kaldı ki 12 Eylül salt bu amaçla yapıldı. Bundandır, sarsıntılarının hala geçmemiş olması.

             Darbe denilince aklına ilk yasaklar geliyor insanın. O yasak, bu yasak. Düşünün (düşünmek, çoğu zaman yasak zaten) konuşmak yasak. Dilsiz bırakıldı bir halk. Çarşıdan ekmek isteyecek kadar bile öğrenemediği bir dile mecbur bırakıldı. Şimdi de neden sevmezler bu ülkeyi diye soruyorlar. Ben söyleyeyim: O darbecileri yargılayın, darbe yasalarını alaşağı edin, bakın sevgi selini, görün bu halkın lal olmadığını.

             Yasaklar, bizim yaşadığımız bir sıkıntı. Bir de o dönemin yetişkin asileri, devrimcileri vardı. On yedisinde darağaçlarında sallandırılan yurtseverleri, en büyük hedefleri adil bir dünya olan tüm zamanın kahramanları. Darağacı ve zindanlar düştü paylarına, başka yok. Kendisini bu ülkenin sahibi olarak gören zihniyet başta Diyarbakır olmak üzere ülkeyi yarı açık bir ceza evine, ceza evlerini de işkence hanelere dönüştürdü.   

Bunlar yakın bir tarihte oldu ve birçok fail de hala hayatta. Ne acıdır ki hiç biri yargılanamadı. Çünkü egemen olan düşünce: Benim darbecilerim tek kötüdür. Ben ise şöyle düşünüyorum: O darbe olmasaydı onlar iktidar, diğerleri de yanlarında olmazdı. İnsan varlık sebeplerine dokunur mu? 12 Eylül’ün halkın gözündeki sanıklarına dokunulmaması hiç kuşku yok ki ahde vefa sözü ile açıklanacak bir durumdur.

         12 Eylül faşizmin bu ülkeye kazandırdığı hiçbir artı değer yoktur. Sözde bir toplumsal çatışma ortamı yaratıp, sonrada bir hakem edasıyla ortaya çıkan bu organizasyonun bu ülke için anlamını merak edenler ortaya çıkan zulüm bilânçosuna baksınlar: İdam, işkence sonucu ölüm, tutuklamalar, gözaltılar, fişlemeler… Bunların dışında bu güne değin süren toplumsal travma. Türkiye’nin köklerinden koparıldığı milat, hiç kuşku yok ki yine 12 Eylül 1980’dir.

         Yukarıda sıraladıklarım Türkiye’nin genel bir sorunuydu. Bir de özel ama 12 Eylül’ü anlamamız için şart olan bir yer var ki asla sözü edilmeden geçilemez: Diyarbakır Askeri Cezaevi. Esat Oktay, köpeği Co. İnsanlığın kendisinden utandığı yerde ayakta duranların hayatı, yaşayanların gözünde vazgeçilemez bir efsanedir. Bilinir, insanlar efsaneleri kendilerine izlek olarak alırlar. Efsaneciler kahraman, kahramanlar birer rehberdir.

         Kabul, Kürt Sorunu 12 Eylül’den önce vardı. Peki, o malum ve melun darbe olmasaydı sorun bu şekilde mi ortaya çıkacaktı? İşkenceleri dünyaya duyurmak için yapılan ilk çarpıcı eylem, miras bırakılan kibrit çöpleri, hala bir destan gibi anlatılan açlık grevleri. O zulüm olmasaydı bunlar olmayacaktı.

         Onuruyla oynanıp geleceksiz bırakılan kitlelerin sağlam, sosyolojik ve coğrafik gerekçeleri varsa korkulmalıdır. 12 Eylül’ü gerçekleştirenler yargılanmalıdır. Halk adına, bu ülkeye kaybettirdikleri adına, ektikleri düşmanlık tohumları adına…

         Darbe zihniyeti ile yürütülen politikalar yüzünden bölgenin demografik yapısı değişti. O yüzden diyorum ki geleceksiz bırakılan insanlar her zamankinden çok, çiğnenen onur hala meydanlarda. Bir umut açılma bakıyor. Kardeş gibi, yoldaş gibi, ortak gibi, Kurtuluş Savaşı’ndaki ortak ruh gibi, ama asla her zamanki saflığında değil.

         12 Eylül Darbesi ile gelen yasalar, halkın iradesi TBMM ile gitsin, bağımsız yargı eliyle cezalandırılsın. Çok şey değil bu. Sonrası emin olunki aydınlık bir yarındır.

ANKET

Tüm Anketler