 |
HABER ARA
EN ÇOK OKUNANLAR
Kevi nine insan yüzü görmemekten şikayetçi
Muş'un Varto ilçesi Gelintaş Köyünde oturan 90 yaşındaki Kevi Nine insan yüzüne hasret kaldığını söyledi.
 Kategori |
: Yaşam |
 Yorum Sayısı |
: 0 |
 Okunma |
: 361 |
 Tarih |
: 30 Haziran 2010, 14:13 |
On yıl önce köylünün, köyü boşaltması ile köyde yalnız başına kalan Kevi Nine yıkık virane evinde yaşam mücadelesi veriyor.
Muş’un Varto ilçesi Gelintaş Köylüsü 2000 yılında köylerini terk ederek, ilçeye ve başka illere yerleştiler. Fakat biri köyünü terk etmedi. Uzun yıllar önce eşi ölen, iki çocuğu da öğretmen olarak batı illerinde çalışan 90 yaşındaki Kevi Nine her şeye inat köyden çıkmadı. Diğerleri köyü terk ederken, o dede ata topraklarını bırakmak istemedi. Çünkü evinin az ötesinde bulunan mezarlıkta yıllarda aynı yastığa baş koydukları eşinin, babasının annesinin mezarı vardı. Hem herkesin köyden çıkması ona dokunmuştu. Oda bu acıyı içinde hissederek, bu topraklara bekçilik yapmak adına on yıl boyunca 30 haneli köyde tek başına yaşadı. Adına yaşam denilmez aslında. Kevi Nine 90 yaşına aldırmadan, camları örümcek ağı tutan yıkık dökük virane evinde on yıl boyunca yalnız yaşadı. On yıl boyunca ne buldu ise onu yedi, kar suyu eritip su içti. Yaşamda hiçbir şeyden şikayet etmedi Kevi Nine, fakat canına tak eden bir şey vardı. Koskoca köyde o yalnızdı. Sohbet edecek, derdini anlatacak kimse yoktu bu yaşlı köyde. Kendi gibi yaşlı olan köyün ortasında, diğer köylere geçen otobüsleri beklemeye başladı. Çünkü Kevi Nine çocuklarının gönderdiği para ile ihtiyaçlarını karşılatıyordu, köyden geçen minibüs şoförlerine. Aslında buda onun için mazeretti. Onun tek derdi bir insan yüzü görebilmek. Minibüs şoförlerine verdiği para ile aldırdığı erzakları da kendi kullanmıyordu. O aldığı erzakları köyün yakınlarına gelen çobanlarla paylaşıyor. Onun tek derdi iki sohbet etmek. Hani derler ya “gönül ne kahve ister, nede kahvehane. Gönül sohbet ister, kahve bahane”. İçte bu söz tam Kevi Nineyi anlatıyor. Kocamış yaşına aldırmadan, gelip geçenle şakalaşıyor. Ziyaretine gelenler ise onun için ayrı bir güzellik ortaya koyuyor. Yıllara meydan okuyan Kevi Nine kendini ziyaret edenleri kapıda karşılıyor. Onlara köyden arta kalanları gösteriyor. O da mutlu oluyor, onu ziyaret edenlerde.
KÖYE DÖNÜŞ BAŞLADI
90’lık Kevi Nine “yıllar önce herkes köyü terk etti. Fakat ben bu köyü terk edemedim. Herkesin köyü terk etmesi benim çok zoruma gitti. Ben on yıldır burada tek başıma yaşıyorum. İnsan yüzü görmeye hasretim. Yıllarca buradan gelip geçenle sohbet etmek için saatlerce yolda bekledim. Fakat artık köye dönüş başladı. Köyümüzden 5 ev geri döndü. Onların bacasının tüttüğünü görmek benim çok hoşuma gidiyor. Benim için en büyük sevinç bu diye konuştu.HABER49
Muş’un Varto ilçesi Gelintaş Köylüsü 2000 yılında köylerini terk ederek, ilçeye ve başka illere yerleştiler. Fakat biri köyünü terk etmedi. Uzun yıllar önce eşi ölen, iki çocuğu da öğretmen olarak batı illerinde çalışan 90 yaşındaki Kevi Nine her şeye inat köyden çıkmadı. Diğerleri köyü terk ederken, o dede ata topraklarını bırakmak istemedi. Çünkü evinin az ötesinde bulunan mezarlıkta yıllarda aynı yastığa baş koydukları eşinin, babasının annesinin mezarı vardı. Hem herkesin köyden çıkması ona dokunmuştu. Oda bu acıyı içinde hissederek, bu topraklara bekçilik yapmak adına on yıl boyunca 30 haneli köyde tek başına yaşadı. Adına yaşam denilmez aslında. Kevi Nine 90 yaşına aldırmadan, camları örümcek ağı tutan yıkık dökük virane evinde on yıl boyunca yalnız yaşadı. On yıl boyunca ne buldu ise onu yedi, kar suyu eritip su içti. Yaşamda hiçbir şeyden şikayet etmedi Kevi Nine, fakat canına tak eden bir şey vardı. Koskoca köyde o yalnızdı. Sohbet edecek, derdini anlatacak kimse yoktu bu yaşlı köyde. Kendi gibi yaşlı olan köyün ortasında, diğer köylere geçen otobüsleri beklemeye başladı. Çünkü Kevi Nine çocuklarının gönderdiği para ile ihtiyaçlarını karşılatıyordu, köyden geçen minibüs şoförlerine. Aslında buda onun için mazeretti. Onun tek derdi bir insan yüzü görebilmek. Minibüs şoförlerine verdiği para ile aldırdığı erzakları da kendi kullanmıyordu. O aldığı erzakları köyün yakınlarına gelen çobanlarla paylaşıyor. Onun tek derdi iki sohbet etmek. Hani derler ya “gönül ne kahve ister, nede kahvehane. Gönül sohbet ister, kahve bahane”. İçte bu söz tam Kevi Nineyi anlatıyor. Kocamış yaşına aldırmadan, gelip geçenle şakalaşıyor. Ziyaretine gelenler ise onun için ayrı bir güzellik ortaya koyuyor. Yıllara meydan okuyan Kevi Nine kendini ziyaret edenleri kapıda karşılıyor. Onlara köyden arta kalanları gösteriyor. O da mutlu oluyor, onu ziyaret edenlerde.
KÖYE DÖNÜŞ BAŞLADI
90’lık Kevi Nine “yıllar önce herkes köyü terk etti. Fakat ben bu köyü terk edemedim. Herkesin köyü terk etmesi benim çok zoruma gitti. Ben on yıldır burada tek başıma yaşıyorum. İnsan yüzü görmeye hasretim. Yıllarca buradan gelip geçenle sohbet etmek için saatlerce yolda bekledim. Fakat artık köye dönüş başladı. Köyümüzden 5 ev geri döndü. Onların bacasının tüttüğünü görmek benim çok hoşuma gidiyor. Benim için en büyük sevinç bu diye konuştu.HABER49
|
Yazdırılabilir Sayfa |
Word'e Aktar |
Tavsiye Et
| 
Yorum Yaz
.jpg) |
Bir Şeyler Yapma Mücadelesi17 Ocak 2012 |
GALERİ
Altyapı: MyDesign Haber Sistemi